Arjan

Arjan is 45 jaar, hij heeft autisme. Arjan is papa van twee jongens, 10 en 12 jaar. Met zijn vrouw en kinderen woont hij in een kleine gemeente. Zijn oudste zoon voetbalt, en volgens Arjan voetbalt hij goed. Op zaterdag is het regelmatig match en als trotse papa zit hij altijd in de tribune. De match zelf vindt Arjan super, alles rond de match echter, iets minder. De kantine is enorm druk en hij kan moeilijk gesprekken volgen met de andere ouders. 

Inleiding

Het risico op eenzaamheid is groter bij personen met een beperking. Steden en gemeenten, als het meest nabije bestuursniveau, hebben de mogelijkheid om gericht actie te ondernemen en mensen te ondersteunen bij het opbouwen van een goed netwerk. Het organiseren van ontmoetingsplaatsen en -momenten speelt een cruciale rol in het bevorderen van contact met buren, vrienden en familie. Wanneer personen met een beperking meer zichtbaar zijn in het sociale leven, wanneer een gemeente de ruimte biedt voor informele contacten, ondersteuning, humor en luchtigheid, creëert dit een omgeving waar iedereen zich welkom voelt.

VN-verdrag

“… personen met een handicap in staat te stellen de maximaal mogelijke onafhankelijkheid, fysieke, mentale, sociale en beroepsmatige vaardigheden te behouden en volledige opname en participatie in alle aspecten van het leven te bereiken…”

“… de participatie en opname in de gemeenschap en alle aspecten van de samenleving ondersteunen, vrijwillig zijn en beschikbaar zijn voor personen met een handicap, zo dicht mogelijk bij hun eigengemeenschappen, ook op het platteland…”

Reflectievragen