“Ik ga dan elke zaterdag mee. Het moeilijkste moment is voor mij, voor de match, tijdens de rust en na de match. Want je zit daar in die kantine met al die ouders en die hebben allemaal veel te vertellen. En ik zat daar eh, ik drink geen alcohol, koffietje, cola… Ik zeg weinig in groep en soms, als ik dan iets zeg, dan komt da niet aan of dan past da niet in het gesprek. Dus op den duur vond men da wel raar. Maar ik was daar voor mijn zoon.”
Sociale interacties zijn niet altijd gemakkelijk vertelt Arjan. Hoewel hij goed omringt is door zijn vrouw en kinderen thuis, kan hij zich soms eenzaam voelen.
“Een groot probleem bij mensen met autisme is dikwijls eenzaamheid. Ik voel mij af en toe redelijk eenzaam. ik heb contact met de familie van mijn vrouw. Ik leef samen met mijn vrouw, met mijn kinderen, maar da’s wel beperkt. Ik heb niet echt vrienden. Ja. Ik weet niet hoe dat komt, maar ja…”
Arjan vindt wel manieren om toch de verbinding aan te gaan met andere mensen. Hij is vrijwilliger geworden bij verenigingen die zich inzetten voor de bewustwording rond autisme.
“Ik ga tegenwoordig dikwijls naar de VVA, de Vlaamse Vereniging Autisme. Ik ben daar vrijwilliger. En dan heb ik daar wel wat contacten. Ja, sinds drie maanden zit ik ook op Facebook. Ik heb een oude klasgenoot terug gecontacteerd.”
Arjan droomt ervan om zijn passie en vaardigheden te gebruiken om jongeren met autisme te begeleiden in een atelierwerking. Hij wil samen met hen de ontmoeting en vrijetijdsbesteding creëren die hij zelf als kind vaak heeft gemist.
“Dat is mijn droom nu, dat ik op woensdagnamiddag één, twee, of maximum drie jongeren met autisme tussen 10 en 13 zoiets, da’ s mijne leeftijdsgroep eh, kan opvangen en daarmee iets kan doen. Ik ben nogal handig, iets knutselen, houtbewerking, elektronica… Omdat ik weet dat die jongeren dat er veel te weinig aanbod is.”