“Die zichtbaarheid, ge moet naar buiten gaan en wat dan? Het is onze plicht om dat te doen vind ik. Als wij dat niet doen, doet niemand het. Als iedereen zwijgt… dan gebeurt er niets. Ge moet opkomen voor uzelf, om dingen te bereiken.”
Ludwig is trots op de zaken die hij en de adviesraad hebben kunnen bereiken voor inwoners met een beperking in zijn gemeente. De lokale politici en medewerkers kennen hem en de adviesraad al goed. Ze gaan regelmatig het gesprek aan, op die manier krijgen ze dingen van het beleid gedaan.
“Wij zijn eigenlijk al twee jaar bezig met systematisch alle bevoegde ambtenaren uit te nodigen op ons dagelijks bestuur. Om echt aan de relatie met die ambtenaren te werken. Als ge daar wat goodwill van krijgt, kunt ge veel sneller en concreter zaken realiseren.”
“Dan lukt dat wel, bijvoorbeeld aan de academie vroeg ik een extra parkingplaats. Ze gingen deze toch herinrichten, dus ik heb aan de mouw van een politieker geschud, en gevraagd ‘Kan dat daar niet, zo een extra plaats?’. Die is er effectief ook gekomen.”
De goede werkrelatie die de adviesraad heeft opgebouwd met het beleid, is er volgens Ludwig niet van de ene dag op de andere gekomen.
“Wij zijn bewust een beetje afgestapt van die klagende houding en meer naar het zo positief mogelijk belichten. Van gewoon: wij willen er graag bijzijn en dat hebben wij daarvoor nodig. Want als ge een klaagbarak zijt dan zien ze u ook niet meer graag komen. Dus eerder verleiden om ermee in te stappen dan continu te klagen.”
Beleid maken rond personen met een beperking is eigenlijk heel simpel volgens Ludwig:
“Denk ook aan ons.”