“Zelfregie betekent voor mij vooral zelf keuzes maken. Ik ben niet echt op mijn mondje gevallen, dus als er iets is, zal ik dat wel zeggen. ”
Een van de grootste uitdagingen voor Sander is het regelen van vervoer, vooral wanneer hij naar de les moet. Taxi’s zijn soms een uitkomst, maar lang niet altijd ideaal.
“Die taxi’s ja, dat is moeilijk. [lacht] Ze hebben mij al zoveel gelapt. Soms denk ik ‘dat kan niet anders dan expres zijn’, maar ik denk dat er ook gewoon heel veel incompetentie is. Ze zijn me al vergeten, hebben me niet goed vastgemaakt of praten enkel tegen mijn mama.”
Het gebrek aan betrouwbaarheid in vervoer beperkt soms zijn vrijheid, maar Sander zoekt naar oplossingen. Een recente mijlpaal was de aanschaf van een rolstoelbusje door zijn familie.
“Dat is echt een gamechanger. Nu kunnen we gewoon zelf op stap, zonder dat gedoe met taxi’s. Het geeft me een gevoel van vrijheid.”
Naast vervoer botst Sander ook soms op andere obstakels aan, zoals ontoegankelijke gebouwen op zijn onderwijsinstelling. Hij is echter niet bang om daar iets van te zeggen.
“Er is een gebouw met een schuine helling naar boven, maar net voor het platform zit er nog een klein boordje. Daardoor kan ik er niet zelf oprijden. Ze leggen dat dan aan, maar niet goed, waardoor het eigenlijk niks oplost. Het is zelfs supergevaarlijk. Ook de knoppen van de lift zouden lager moeten staan. Soms zitten die veel te hoog en dan kan ik er gewoon niet bij.”
Gelukkig heeft Sander een netwerk van vrienden en familie die hem ondersteunen. Zijn huisgenoot Zias, de medeleiders van de Chiro en zijn familie maken zijn leven een stuk makkelijker.
“Het zijn vaak kleine dingen, maar die maken een groot verschil. Zoals mij gewoon normaal behandelen en vragen wat ik wil.”
Sander is vastberaden om zijn leven zo zelfstandig mogelijk te leiden.