“Er is soms wel een lezing of zo, maar dat is wel in de avond. Ik denk dan van “ja”, hoe ga ik daar geraken? Ik heb geen persoonlijke assistentie, dus ik ben echt van vrijwilligers afhankelijk.”
Gebruik maken van ondersteuning, kan op sommige momenten frustrerend zijn, zeker wanneer dit perfect kan vermeden worden met kleine aanpassingen of hulpmiddelen.
“Ze sturen dan een brief, niet in Braille, gewoon een geschreven tekst. In plaats van een mail te sturen zodat het kan voorgelezen worden… Dus dan moet ik het laten voorlezen door iemand anders, en dan moet ge uw loon bekendmaken aan Jan en alleman…”
Elke vertelt hoe personen met een beperking zelden de keuze hebben in wie hun ondersteunt, er zijn te weinig mensen, of ze worden gewoon aan iemand toegewezen.
“Iedereen kan zijn dokter of zijn advocaat kiezen, behalve mensen met een beperking. Die kunnen hun begeleider niet kiezen, en als het niet klikt dan klikt het niet en dan zit ge daar. Soms voor een heel lange tijd.”
Navigeren op straat in het verkeer is geen evidentie voor Elke, ook hier heeft ze af en toe hulp bij nodig. Soms wordt er spontaan hulp aangeboden, op sommige momenten is dit zeer welkom, op andere momenten iets minder.
“Ik word nu door mijn buren rapper aangesproken, want ik ben redelijk herkenbaar door die witte stok. Dat is wel sympathiek. Dus die gaan mij ook direct helpen. Ge wordt ook rapper geholpen door mensen die ge niet kent: ‘Als ge hulp nodig hebt, zeg maar.’ Dus, dat is wel praktisch. Maar soms geven ze dan ook hulp als je het niet nodig hebt…”
Ondersteuning is en blijft een noodzaak voor haar. Gelukkig heeft Elke een groot persoonlijk netwerk die met haar op stap gaat. Voor de vrienden en familie zijn dit misschien kleine gebaren, maar voor Elke zelf is dat van onschatbare waarde. “Ik heb een redelijk groot netwerk en dat maakt het leven iets gemakkelijker. Ik hecht daar echt veel belang aan en ik zeg hen dat ook regelmatig, waarschijnlijk veel te weinig. Dat alle stomme dingen die zij doen wel een enorme hulp zijn voor mij. Want eigenlijk is dat voor de meesten gewoon een gewoonte.”